ഞാൻ നീ തന്നെ

ചൂണ്ടരുത് നിൻ വിരൽ ഈ വേദിയിൽ
ഉയരരുത് നിൻ ശബ്ദമീ വീഥിയിൽ
കേൾക്കരുത് കാണരുത് ചെയ്യരുതൊന്നും
അടക്കുക മർത്യാ നിൻ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ
അന്ധകാരത്തിൻ ഒഴിഞ്ഞ കോണിൽ
ഒളിച്ചിക്കും ഞാൻ കറുത്ത ഭൂതം
പകലിന്റെ വെട്ടത്തിൽ പാഞ്ഞടുക്കും
പല്ലുകാട്ടി ചിരിക്കും വെളുത്ത ഭൂതം
ചോരയിതു വേണം ചുവന്ന ചോര
നിൻ ചങ്കുപിളർന്നു ദാഹമിതു തീർക്കുവാൻ
നാക്കു നുണഞ്ഞു കുടിച്ചു വളരുവാൻ
കാത്തു കാത്തിരിക്കും നിൻ മനസ്സി നിരുളിൽ
മല്ലിടുമജരുധിരം കുടിക്കുവാൻ
നിൻ മാംസമിതു കൊത്തിവലിക്കുവാൻ
തെരുവിൽ ജനിക്കും നിൻ മനസ്സിൽ വളർന്നിടും
ജാതി മതത്തിൻ ദൈവങ്ങൾതൻ പേരിൽ
വർണ്ണ കൊടിയുമായ് ഒരാൾക്കൂട്ടാമായ് ഞാൻ വന്നിടും
തെരുവിൽ കേൾക്കുന്നു ഞാനതു
ദുർബലം കേഴുന്നു കൃഷ്ണയും
നിലവറക്കുള്ളിൽ പൂട്ടിയോരു ദൈവമിതു
തേങ്ങുന്നു കഷ്ടം ഞാനോ ദൈവം.